บทที่ 1717

“อันนี้ก็ไม่ได้ อันนั้นก็ไม่ได้ ทำไมไม่บอกมาเลยล่ะว่าจะให้ฉันทำยังไง?!” เดนเซลตะคอกอย่างร้อนรน ไบรอันยังคงคร่ำครวญต่อไป “ได้โปรด พี่เดนเซล! ช่วยผมคิดหาทางอออกด้วย! ถ้าพี่ช่วยผมได้ ผมจะมอบทรัพย์สินทุกอย่างของตระกูลโฮลท์ให้พี่! “มันอาจจะไม่เยอะ แต่อย่างน้อยก็ล้านดอลลาร์! ตราบใดที่พี่รักษาชีวิตผมได้…! “พี่เดนเซล พวกเราเป็นพี่น้องร่วมสาบานกันนะ พี่จะปล่อยให้ผมไปตายไม่ได้!” ทามาร่าก็คร่ำครวญเช่นกัน เธออยู่ที่นั่นขณะที่เกิดเหตุ แม้ว่าหลงเหมินจะไม่ฆ่าเธอ แต่เธอก็รู้ดีว่าชะตากรรมของเธออาจเลวร้ายยิ่งกว่าความตาย เดนเซลเสริมด้วยความใจเย็น “ถ้าฉันจำไม่ผิด สตีเว่นก็ไปที่นั่นด้วยใช่ไหม? “เขาเป็นหลานของจัสตินไม่ใช่เหรอ? ทำไมไม่ให้เขาช่วยแกล่ะ? ไบรอันตอบอย่างเหยียดหยามว่า “เขาโกหก เขาเป็นเพียงญาติห่าง ๆ กับครอบครัววอล์คเกอร์เท่านั้น ตอนนี้เขาเองก็กำลังคุกเข่าอยู่หน้าบ้านครอบครัววอล์คเกอร์ “พวกเขาอาจจะไม่ฆ่าเขาเพราะเขาใช้ชื่อวอล์คเกอร์ แต่ถึงเขาจะพยายามช่วยผม มันก็จะเป็นไปไม่ได้อยู่ดี” เดนเซลขมวดคิ้ว “ตามที่แกเล่าให้ฉันฟัง แกไม่น่าจะเอาชนะเก๊บได้ด้วยซ้ำ แต่หลังจากที่ได้คำแนะนำของฮาร์วีย์ แกก