บทที่ 1724

จัสตินที่กำลังจะเข้าไปในรถตัวแข็งทื่อ เมื่อเขาเห็นว่าฮาร์วีย์มาอยู่ต่อหน้าเขา ดวงตาของเขาก็หรี่ลง “ผมต้องขอโทษจริง ๆ รองหัวหน้าสาขาวอล์คเกอร์” ฮาร์วีย์ไม่ได้พูดเสียงดัง แต่เขาเอ่ยชื่อจัสตินอย่างตรงไปตรงมา เขาเตะสมาชิกหลงเหมินที่พยายามล้อมเขาจากนั้นจ้องมองไปที่จัสติน “ไม่นึกว่าพรหมลิขิตจะทำให้เรามาเจอกันเร็วขนาดนี้” จัสตินขมวดคิ้ว เขาประหลาดใจที่พบว่าแม้แต่คอนนีก็ไม่อาจต้านทานฮาร์วีย์ได้ แต่เขาก็ไม่กลัวเช่นกัน "คุณพยายามจะทำอะไร?" “ก็ไม่มีอะไรมาก แค่…” ฮาร์วีย์ยิ้ม “ผมแค่อยากจะบอกพ่อตาที่รักของผมให้หยุดฝันถึงตำแหน่งหัวหน้าสาขาซะ เพราะยังไงคุณก็ไม่คู่ควร…” เพี๊ยะ! จากนั้นฮาร์วีย์ก็เหวี่ยงฝ่ามือไปที่ใบหน้าของจัสติน เสียงตบนั้นดังชัดเจน หลังจากตบจัสติน ฮาร์วีย์ก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ “นี่ผมเพิ่งปลุกคุณขึ้นมาจากความฝันที่ว่าคุณเป็นหัวหน้าสาขาแล้วหรือเปล่า?” ฮาร์วีย์หันหลังกลับและเดินออกไปอย่างสบาย ๆ ฝูงชนตกตะลึง! จัสตินกุมใบหน้าแดงสด ตัวแข็งทื่อ ความโกรธเย็นฉายวาบขึ้นในดวงตาของเขา และทันใดนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นหัวเราะให้กับท้องฟ้า ความดูถูกเหยียดหยามถูกเขียนขึ้นบนใบหน้าของเขาจนท