บทที่ 1855

ณ เวลาเที่ยงคืน ช่วงเวลาที่ควรจะเป็นเวลามื้อเย็น เวลานี้มอร์ดูบรอดเวย์ควรจะปิดไปนานแล้ว อย่างไรก็ตาม เมื่อฮาร์วีย์ ยอร์กไปถึง เขาก็พบว่าสถานที่นั้นยังคงสว่างไสวอยู่และถูกจองไว้โดยจัสติน วอลคเกอร์อีกครั้ง คราวนี้จัสตินนั่งอยู่กลางห้องโถง เขากำลังหั่นสเต็กระดับแรร์ตรงหน้าเขาอย่างพิถีพิถัน เขาทานอย่างระมัดระวังและเชื่องช้าราวกับว่าเขาต้องการลิ้มรสกลิ่นเลือดในปากของเขา นอกเหนือจากเขายังมีชายคนหนึ่งในชุดสูทสีเขียว ซึ่งดูไร้ความสำคัญ ยืนอยู่ข้าง ๆ จัสติน เขาถือแส้ในมือและกำลังอ่านเต๋าเต๋อจิง หากไม่ใช่เพราะแสงของหน้าจอโทรศัพท์มือถือตรงหน้าเขา ผู้คนอาจคิดว่าเขาไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้ ฮาร์วีย์ดึงเก้าอี้ตรงข้ามจัสตินออกมาอย่าเป็นกันเองแล้วนั่งลง จากนั้นเขาก็สั่งบะหมี่หั่นหนึ่งชาม ฮาร์วีย์หยิบตะเกียบขึ้นมาหลังจากที่บริกรนำบะหมี่มาให้ เขาถามขณะทานบะหมี่ว่า “คุณวอล์คเกอร์ มีอะไรให้ผมช่วยกลางดึกแบบนี้เหรอ?” ในขณะนี้จัสตินดูเหมือนจะกระตือรือร้นมากขึ้นเมื่อเทียบกับครั้งสุดท้ายที่พวกเขาพบกัน เมื่อเห็นว่าฮาร์วีย์สั่งบะหมี่เพียงชามเดียว เขาก็โบกมือ บริกรนำอาหารจานเด็ดที่ถูกเตรียมไว้ก่อนหน้านี้มาเส