บทที่ 1993

หลังจากเคลลี่ มาโลนถามในสิ่งที่ทุกคนอยากรู้ จูน ลีและเฮเซล มาโลนก็จ้องตาฮาร์วีย์ ยอร์ก มิวะ ฟูจิฮาระ และเหล่าอินฟลูเอนเซอร์คนอื่นได้แต่กลั้นใจรอฟัง ขณะที่แสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น แม้แต่แกรี่ ดันเคนก็แทบยืนไม่ เขาตกอยู่ในความสับสนและงุนงงเป็นอย่างมาก พยายามรอฟังคำตอบของฮาร์วีย์ ฮาร์วีย์ยิ้มและเอนกายลงบนพนักพิง “นายท่านลินช์ยกที่นี่ให้ผมเอง ตอนแรกผมก็ไม่ได้สนใจที่นี่เท่าไร” ฮาร์วีย์อธิบายอย่างเมินเฉย “แต่พอมาคิดดูแล้วว่าผมยังไม่มีที่พักในมอร์ดู ผมก็เลยรับมาส่ง ๆ “ก็อย่างที่บอก ยังจัดการเรื่องทางกฎหมายไม่เสร็จเลยด้วยซ้ำ” หลังจากได้ยินฮาร์วีย์พูดถึงเรื่องนี้ยังไม่ยี่หระกับอะไร ทุกคนก็ทำท่าราวกับจะกระอักเลือดออกมา การที่ก่อนหน้านี้ทุกคนรู้สึกว่าฮาร์วีย์ก็แค่อวดเก่ง ทุกอย่างที่เห็นตรงหน้าก็เพียงพอแล้วที่จะพิสูจน์ว่าเขาทำได้เหมือนที่พูด และเมื่อพิจารณาจากน้ำเสียงของฮาร์วีย์แล้ว เขาก็ดูไม่ได้สนใจอะไรในวิลล่าหมายเลข 1 เลยแม้แต่น้อย น้ำเสียงของเขายังแฝงไปด้วยการดูแคลนเล็ก ๆ เขายังขอให้คนมาตกแต่งมันเพิ่มอีกต่างหาก ฮาร์วีย์ไม่เพียงแต่เป็นคนที่รอบรู้เท่านั้น เขายังร่ำรวยอย่างน