บทที่ 2013

ขณะที่เฮกเตอร์และซากุระกำลังคุยกันอย่างสนิทสนม ฮาร์วีย์ก็โยนบัตรธนาคารของเขาลงบนโต๊ะอย่างเฉยเมย ทันใดนั้นไทสันก็พูดขึ้นจากด้านข้างเขา “ท่านยอร์ก ทำไมเราถึงได้ยอมมอบยาอายุวัฒนะนั้นให้พวกเขาล่ะ? “ถ้ามันศักดิ์สิทธิ์อย่างที่คุณพูดจริง พวกเราน่าจะเก็บมันไว้เอง!” ฮาร์วีย์ชำเลืองมองไทสันก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “นายเชื่อจริง ๆ เหรอว่าของแบบนั้นมีอยู่จริง?” ไทสันชะงัก เขาตอบสนองไม่ถูก “ถ้ายาอายุวัฒนะใช้งานได้จริง ซิอุสดราคงจะเป็นอมตะคนแรกบนโลกนี้ไปแล้ว “ยาเม็ดนั้นแค่ดูลึกลับเท่านั้นเอง แต่มันก็เป็นแค่ปรอท ซึ่งเป็นวัสดุที่พบได้ในที่วัดไข้ มันแค่เป็นสีดำเพราะวิธีการหล่อหลอมในสมัยโบราณยังไม่ดีนัก” ไทสันดูประหลาดใจ ในเมื่อฮาร์วีย์พูดเช่นนั้น ไทสันจึงไม่มีเหตุผลที่จะสงสัยในตัวเขาต่อ ใครจะไปรู้ว่าเฮกเตอร์จะรู้สึกอย่างไรหากเขารู้ว่าเขาซื้อปรอทไปในราคาหนึ่งหมื่นห้าพันล้านดอลลาร์? ขณะที่ฮาร์วีย์และไทสันคุยกันต่อ การประมูลก็ดำเนินดารต่อไป อย่างไรก็ตาม ไม่มีอะไรดึงดูดสายตาของผู้คนได้เลย ในไม่ช้าก็ถึงรายการสุดท้าย ผู้จัดงานประมูลคนสวยเปิดวิดีโอและแนะนำสินค้าต่อ “ที่ดิน H ตั้งอยู่ภายในลู่เจียจุ่ยขอ