Webfic
เปิดแอป Webfic เพื่ออ่านเนื้อหาอันแสนวิเศษเพิ่มเติม

Capítulo 145

La mirada de Salvatore estaba tan apagada y helada como la escarcha, y la intensidad de su aura era tan sofocante que apenas podía respirar. Se limitaba a mirarme fijamente, sin pronunciar palabra alguna. Tras un prolongado silencio, levantó los pies y comenzó con firmeza a avanzar hacia mí. Un paso, dos pasos, hasta quedar parado justo frente a mí. Sentí que mis manos ya no me obedecían, y mi mente se quedó en blanco. Ni siquiera sabía qué me había pasado hacía un momento; había salvado a Carlos por instinto, sin detenerme a pensar también que Salvatore estaba allí. ¿Acaso estaba enfadado? Pero ahora no le había ocurrido nada, ¿no era así? Me tranquilicé a mí misma: además, aunque a Salvatore le hubiera pasado algo, yo no había derribado en ningún momento la torre de champán, todo había sido un accidente. Salvatore se detuvo delante de mí y siguió mirándome de ese modo. Carlos también reaccionó enseguida, con el rostro algo tenso; se colocó frente a mí, bloqueando la mirada de Salvato

คลิกเพื่อคัดลอกลิงก์

ดาวน์โหลดแอป Webfic เพื่อปลดล็อกเนื้อหาที่น่าสนใจเพิ่มเติม

เปิดกล้องโทรศัพท์เพื่อสแกน หรือคัดลอกลิงก์แล้วเปิดในเบราว์เซอร์ของคุณ

© Webfic, สงวนลิขสิทธิ์

DIANZHONG TECHNOLOGY SINGAPORE PTE. LTD.