Webfic
เปิดแอป Webfic เพื่ออ่านเนื้อหาอันแสนวิเศษเพิ่มเติม

Capítulo 172

Carlos, evidentemente impaciente, dijo: —¿Acaso no sabías ya que ella no se había divorciado? ¿Necesitas que te lo recuerde? ¡Parece que de verdad no quieres seguir trabajando aquí! Ve ahora mismo a finanzas a cobrar tu sueldo. —Déjala. —Lo detuve y lancé una mirada a Gloria—. Lo mismo no más de tres veces. Si vuelve a repetirse, entonces no será tarde para despedirla. Al oír mis palabras, Gloria me miró con furia contenida. —¿Acaso finges compadecerte de mí? ¡No necesito que intercedas en mi favor! —¿Crees que estoy intercediendo por ti? La observé en silencio un instante. —No te creas tan importante. Lo único que no quiero es tener que presenciar la misma escena cada vez que venga. También me resulta molesto. Gloria me miró sorprendida, como si no esperara que hablara con tanta franqueza. Me acerqué a ella. —¿Podemos hablar un momento? Sin decir palabra, la tomé del brazo y la llevé hasta el pasillo. Cuando quedamos a solas, Gloria me soltó de golpe. —Si tienes algo que decir, dilo d

คลิกเพื่อคัดลอกลิงก์

ดาวน์โหลดแอป Webfic เพื่อปลดล็อกเนื้อหาที่น่าสนใจเพิ่มเติม

เปิดกล้องโทรศัพท์เพื่อสแกน หรือคัดลอกลิงก์แล้วเปิดในเบราว์เซอร์ของคุณ

© Webfic, สงวนลิขสิทธิ์

DIANZHONG TECHNOLOGY SINGAPORE PTE. LTD.