Webfic
เปิดแอป Webfic เพื่ออ่านเนื้อหาอันแสนวิเศษเพิ่มเติม

Capítulo 192

Que Salvatore actuara de esa manera significaba que ignoraba por completo mis pensamientos, obligándome a ir a buscarlo. Le hablé con voz grave: —Lo sé, dile a tu presidente que, aunque se pase la vida entera reformando, a mí no me importa en absoluto. No podía descargar mi ira contra ellos; al fin y al cabo, también eran trabajadores inocentes. Solo podía pedirles que transmitieran el mensaje a Salvatore. Esta vez no iría a buscarlo. Porque lo sabía: cada vez que lo buscara de nuevo, significaría que yo había perdido. Regresé a mi propia empresa, cerré la puerta y pedí por internet unas tiras de aislamiento acústico. Pero el efecto fue mínimo, aunque algo era mejor que nada. Los empleados, después de tanto trajín, no pudieron evitar acercarse a mí. —Déjelo, jefa Bianca, nosotros traeremos algunos auriculares con cancelación de ruido. Asentí con la cabeza. —Solo nos queda hacer eso, lo siento mucho... Los miré con cierta culpa. —En realidad, todo esto es una desgracia inmerecida. Si no

คลิกเพื่อคัดลอกลิงก์

ดาวน์โหลดแอป Webfic เพื่อปลดล็อกเนื้อหาที่น่าสนใจเพิ่มเติม

เปิดกล้องโทรศัพท์เพื่อสแกน หรือคัดลอกลิงก์แล้วเปิดในเบราว์เซอร์ของคุณ

© Webfic, สงวนลิขสิทธิ์

DIANZHONG TECHNOLOGY SINGAPORE PTE. LTD.