Capítulo 200
—No hace falta.
Negué con la cabeza y dije con firmeza: —Divorciémonos.
La mano que Salvatore había dejado sobre la mesa se cerró de golpe; vi cómo las venas se le marcaban en el dorso.
Pero no había remedio: lo que yo ya había decidido era imposible de cambiar.
Pasado un largo rato, su mano se relajó lentamente y su cara recuperó esa expresión serena de siempre. Se dirigió al funcionario: —Tráigame los documentos, yo los relleno.
Era el último paso. Sin embargo, cuando llegó a cierto punto al completar un apartado, Salvatore se detuvo de repente y arrugó la frente.
—¿Qué pasa? —pregunté con curiosidad, mirándolo.
Salvatore respondió con frialdad: —Hay algo que olvidé. Hazme el favor de buscar la información en mi teléfono.
Fruncí los labios, pensando: siempre con tantas vueltas.
Pero como lo que yo quería era terminar pronto el divorcio, no tuve más remedio que resignarme. Tomé su teléfono y le pregunté: —¿Cuál es tu contraseña?
Salvatore me lanzó una mirada indiferente. —¿Ya no recue

คลิกเพื่อคัดลอกลิงก์
ดาวน์โหลดแอป Webfic เพื่อปลดล็อกเนื้อหาที่น่าสนใจเพิ่มเติม
เปิดกล้องโทรศัพท์เพื่อสแกน หรือคัดลอกลิงก์แล้วเปิดในเบราว์เซอร์ของคุณ
เปิดกล้องโทรศัพท์เพื่อสแกน หรือคัดลอกลิงก์แล้วเปิดในเบราว์เซอร์ของคุณ