Webfic
เปิดแอป Webfic เพื่ออ่านเนื้อหาอันแสนวิเศษเพิ่มเติม

Capítulo 43

Carlos fue tan directo que yo tampoco quise andarme con rodeos. —Hazme un favor. Me senté frente a él, sin preámbulos. Carlos alzó una ceja y me miró. —¿Y qué gano yo? Imité su gesto, arqueando apenas una ceja con desenfado. —Si no hubiera beneficios, no vendría a buscarte. La sonrisa en la cara de Carlos se desvaneció de inmediato; pasó la lengua contra los dientes en un movimiento lento. —¿Bianca, me estás imitando? Asentí. —¿No puedo? —Puedes. —Resopló por la nariz—. Pero tendrás que pagar un precio. Me puse de pie, apoyé ambas manos sobre la mesa de cristal que nos separaba y avancé hacia él, centímetro a centímetro. La actitud altanera que había mostrado un instante antes se congeló de golpe. Podía sentir incluso que su respiración se detenía mientras me miraba, conteniendo el aliento. Cuando me incliné hasta acercarme a su cara, Carlos se irguió de inmediato, tenso, sin saber si estaba nervioso o expectante. No pude evitar soltar una carcajada. —Carlos, ¿no me digas que eres un h

คลิกเพื่อคัดลอกลิงก์

ดาวน์โหลดแอป Webfic เพื่อปลดล็อกเนื้อหาที่น่าสนใจเพิ่มเติม

เปิดกล้องโทรศัพท์เพื่อสแกน หรือคัดลอกลิงก์แล้วเปิดในเบราว์เซอร์ของคุณ

© Webfic, สงวนลิขสิทธิ์

DIANZHONG TECHNOLOGY SINGAPORE PTE. LTD.