Webfic
เปิดแอป Webfic เพื่ออ่านเนื้อหาอันแสนวิเศษเพิ่มเติม

Capítulo 7

No olvidaré el momento en que, cuando Valeria y yo caímos al agua al mismo tiempo, él se lanzó hacia ella. Aunque ya había perdido esos cinco años de recuerdos y ya no lo amaba, en ese instante mi corazón sintió un dolor punzante, casi instintivo. Un dolor sordo, como si me estuviera ahogando, que me resultaba insoportable. Creo que esa fue la última lucha de la Bianca de veinticinco años. Me alegraba haber perdido la memoria, porque, de lo contrario, con el amor tan profundo que le tenía a Salvatore a los veinticinco, quizá mi corazón habría muerto de dolor. Él se quedó sin palabras. Abrió la boca, como si quisiera decir algo, pero nada salió. Yo no sabía nadar, y él salvó a Valeria; eso era un hecho. Si no fuera por Carlos, yo no estaría ahora tumbada aquí, sana y salva. —Bianca... si no fuera por ella, te habría salvado a ti. —Salvatore tardó en decir esa frase. En mi interior solté una risa fría. ¿Eso quería decir que solo me habría tocado a mí una vez que Valeria estuviera a salvo

คลิกเพื่อคัดลอกลิงก์

ดาวน์โหลดแอป Webfic เพื่อปลดล็อกเนื้อหาที่น่าสนใจเพิ่มเติม

เปิดกล้องโทรศัพท์เพื่อสแกน หรือคัดลอกลิงก์แล้วเปิดในเบราว์เซอร์ของคุณ

© Webfic, สงวนลิขสิทธิ์

DIANZHONG TECHNOLOGY SINGAPORE PTE. LTD.