Webfic
เปิดแอป Webfic เพื่ออ่านเนื้อหาอันแสนวิเศษเพิ่มเติม

Capítulo 75 Que Carlos haya venido de verdad es lo mejor

La mano de Marcela aún no había caído sobre el rostro de Mariana cuando, de pronto, Mariana alzó los párpados y la miró con frialdad. Esa mirada, tan afilada que parecía tener peso propio, se clavó en Marcela; de repente, ella ya no se atrevió a moverse. La voz de Mariana, serena hasta la indiferencia, sonó despacio: —¿Ya pensaste bien cuáles serían las consecuencias después de que esa bofetada caiga sobre mi cara? Marcela, de pronto, recordó la escena de la noche anterior, cuando Mariana iba del brazo de Carlos. —Mamá, no te precipites. —Intervino Salomé, apresurándose a sujetar a Marcela. Luego se volvió hacia Doña Montoya y dijo con tono conciliador: —Abuela, creo que Mariana no lo hizo a propósito. Yo me disculpo en su nombre, no se enoje más, por favor. Doña Montoya miró a Salomé con cierta impotencia: —Eres demasiado buena, siempre pensando en los demás. Por tu cara, esta vez no voy a hacerle nada. Su expresión se suavizó de manera evidente. —Gracias, abuela. —Salomé sonrió y asi

คลิกเพื่อคัดลอกลิงก์

ดาวน์โหลดแอป Webfic เพื่อปลดล็อกเนื้อหาที่น่าสนใจเพิ่มเติม

เปิดกล้องโทรศัพท์เพื่อสแกน หรือคัดลอกลิงก์แล้วเปิดในเบราว์เซอร์ของคุณ

© Webfic, สงวนลิขสิทธิ์

DIANZHONG TECHNOLOGY SINGAPORE PTE. LTD.