Capítulo 1572
Era raro verlo tan inquieto. En realidad, durante estos últimos años en la Hacienda Santa Lucía ya había templado su carácter, y pocas veces dejaba que sus emociones se manifestaran de forma tan evidente.
Luisa estaba sentada al borde de la cama. No parecía enojada ni desconcertada, simplemente lo miraba en silencio. —Señor León, yo solo lo quiero a usted.
De no ser porque ella era una mujer, León le habría dado una bofetada sin dudarlo.
Respiró hondo, obligándose a mantenerse sereno. Tenía que calmarse. Esa chica solo se había desviado por un momento, cuando conociera a alguien de su misma edad, todo se arreglaría.
Se recostó poco a poco, sin ganas de seguir discutiendo ese tema, y solo le advirtió. —No vuelvas a meterte en mi cama. Si lo haces, me voy a enojar.
Luisa no insistió. Simplemente se acostó en el sofá cercano.
La misión de León en esa zona no era tan pesada, y Pedro ya le había dicho desde hacía tiempo que podía regresar en cualquier momento. De hecho, ni siquiera era nece

คลิกเพื่อคัดลอกลิงก์
ดาวน์โหลดแอป Webfic เพื่อปลดล็อกเนื้อหาที่น่าสนใจเพิ่มเติม
เปิดกล้องโทรศัพท์เพื่อสแกน หรือคัดลอกลิงก์แล้วเปิดในเบราว์เซอร์ของคุณ
เปิดกล้องโทรศัพท์เพื่อสแกน หรือคัดลอกลิงก์แล้วเปิดในเบราว์เซอร์ของคุณ