Capítulo 1693
—Cariño, escucha con calma; si dentro de un rato sigues sin poder contener la rabia, entonces golpéalo: aún es tarde.
Lorena fue convencida de sentarse; en la cabeza le zumbaba todo.
—Me di cuenta demasiado tarde. Antes pensé que ella sentía eso por mí solo porque solo me había visto a mí y solo había tenido un trato cercano conmigo; creí que ese sentimiento podía ser una ilusión. Por eso negué que le gustara y le dije que saliera al mundo, que saliera con otros y se relacionara con más gente. Estuve medio año sin contacto con ella; tampoco sé si estaba enfadado o qué me pasaba. En fin, cuando volví a verla, ya estaba embarazada y, además, se había casado. Al hombre yo lo conocía.
Lorena esperaba que continuara diciendo algo más, pero Sebastián se detuvo ahí; ya había terminado.
Ella arrugó la frente, como si no pudiera creerlo. —¿Y eso es todo?
Sebastián asintió. —Es todo.
Lorena soltó de una risa helada y se burló varias veces. —Cuando no habías despertado, podías decir que no quería

คลิกเพื่อคัดลอกลิงก์
ดาวน์โหลดแอป Webfic เพื่อปลดล็อกเนื้อหาที่น่าสนใจเพิ่มเติม
เปิดกล้องโทรศัพท์เพื่อสแกน หรือคัดลอกลิงก์แล้วเปิดในเบราว์เซอร์ของคุณ
เปิดกล้องโทรศัพท์เพื่อสแกน หรือคัดลอกลิงก์แล้วเปิดในเบราว์เซอร์ของคุณ