Webfic
เปิดแอป Webfic เพื่ออ่านเนื้อหาอันแสนวิเศษเพิ่มเติม

Capítulo 47

Después de decir aquellas palabras, Esther volvió a acurrucarse en los brazos de Silvio. Parecía sentirse muy segura en su cálido abrazo. —Mi Esti preciosa, ¿vamos a comer algo primero, te parece bien? Y cuando terminemos... Te abrazo bien fuerte para dormir, ¿sí? Ya era hora de cenar, y como el cuerpo de Esther todavía estaba un poco débil, lo mejor era que cenara temprano. En cuanto al abrazo... La noche era larga, ¿cómo no iba a haber tiempo para abrazarla? La situación en ese momento, en verdad, se parecía mucho a la de unos recién casados. Una vez que se abrazaban, ya no querían soltarse. Pero claro, las circunstancias no eran iguales. Esther aún era técnicamente una paciente. —Mm... Esther respondió con un leve murmullo. Fue tan dócil. El corazón de Silvio volvió a estremecerse de ternura. —Vamos, querida. ¿Quieres que te cargue? No sabía si Esther podía caminar, así que pensó en cargarla. —No hace falta, puedo caminar... Al escuchar a Silvio, Esther sonrió con timidez. Aparte de

คลิกเพื่อคัดลอกลิงก์

ดาวน์โหลดแอป Webfic เพื่อปลดล็อกเนื้อหาที่น่าสนใจเพิ่มเติม

เปิดกล้องโทรศัพท์เพื่อสแกน หรือคัดลอกลิงก์แล้วเปิดในเบราว์เซอร์ของคุณ

© Webfic, สงวนลิขสิทธิ์

DIANZHONG TECHNOLOGY SINGAPORE PTE. LTD.