Capítulo 100 Tal vez todos ya estamos locos
POV de Liorá.
Durante los días siguientes, me dediqué a organizar las maletas para la mudanza.
El día de la mudanza, Sara llegó apresuradamente, entró corriendo y me miró de arriba a abajo. Solo cuando se aseguró de que no me pasaba nada, pudo relajarse.
—Liorá, ¡¿por qué no me dijiste que te habían secuestrado?! Me enteré por otros, ¡realmente estaba preocupada por ti!
Le expliqué: —En ese momento, ¿no estabas muy ocupada? Además, no pasó nada grave, el líder Kierán llegó a tiempo...
Al mencionar su nombre, un malestar me invadió el corazón.
—¡¿Por qué no me dijiste?! Si no fuera porque tengo un amigo en el Salón de Disciplina, ni siquiera me habría enterado de que te habían secuestrado, realmente me entristece.
Al ver la expresión triste de Sara, dejé de resistirme inmediatamente.
—Lo siento, fue mi culpa. Te prometo que no volveré a ocultarte nada, Sara, a partir de ahora te contaré primero todo lo que pase.
Sara me miró con reproche durante un largo rato, hasta que le supliqué, y d

คลิกเพื่อคัดลอกลิงก์
ดาวน์โหลดแอป Webfic เพื่อปลดล็อกเนื้อหาที่น่าสนใจเพิ่มเติม
เปิดกล้องโทรศัพท์เพื่อสแกน หรือคัดลอกลิงก์แล้วเปิดในเบราว์เซอร์ของคุณ
เปิดกล้องโทรศัพท์เพื่อสแกน หรือคัดลอกลิงก์แล้วเปิดในเบราว์เซอร์ของคุณ