Capítulo 223
Estaba visitando a Vicente y me presentó a Bob. Le conté a Vicente que un tipo me había dejado y que él lo había obligado a llamarme guapa. Bob sonaba muy sarcástico, y desde entonces le tuve miedo, y nunca me da miedo. —Habló Isabel. Definitivamente sonaba como algo que Vicente y Bob harían.
“Cuando me dijiste que lo rescatara, casi me orino en los pantalones, y no tuvo reparos en demostrarme cuánto me odiaba”. Isabel hizo un puchero. “Ambas solíamos visitar a Vicente todos los días y nos quedábamos allí sentadas en silencio porque me ignoraba, pero un día todo eso se acabó. Empezó a mirarme de otra manera”. Isabel dijo con entusiasmo.
Me oyó llorarle a Vicente. Le dije que ya no aguantaba más y que solo quería desaparecer. Bob estuvo ahí cuando más lo necesité y me dio una razón para volver a respirar.
—Oh —sonreí, confundida. No sabía expresarme bien y no quería decir algo inapropiado—. Lo siento cuando empiezo a hablar de Bob. No puedo parar. —Isabel soltó una risita. Había días en

คลิกเพื่อคัดลอกลิงก์
ดาวน์โหลดแอป Webfic เพื่อปลดล็อกเนื้อหาที่น่าสนใจเพิ่มเติม
เปิดกล้องโทรศัพท์เพื่อสแกน หรือคัดลอกลิงก์แล้วเปิดในเบราว์เซอร์ของคุณ
เปิดกล้องโทรศัพท์เพื่อสแกน หรือคัดลอกลิงก์แล้วเปิดในเบราว์เซอร์ของคุณ