Webfic
เปิดแอป Webfic เพื่ออ่านเนื้อหาอันแสนวิเศษเพิ่มเติม

Capítulo 237

Hoy por fin sería el día. Tal como lo prometí, programé una reunión entre Cristian, mis padres y mis hermanos. Solo una cosa me lo impedía, y era que Cristian se negaba a entrar en casa. «Anda, no seas tan infantil». Solté una risita y le pellizqué las mejillas. —Basta —dijo Cristian, molesto—. No es que tenga miedo. Es solo que no sé cómo reaccionaré; no sé si podré quedarme ahí sentado viendo cómo me fulminan con la mirada. —Puedes —sonreí—. Puedes y lo harás, por mí. Le apreté la mano y lo miré con tristeza hasta que finalmente cedió. "Bien, vámonos". Cristian suspiró. Asentí y le tiré de la mano para guiarlo adentro, donde mi familia ya nos esperaba. Las miradas de enojo no eran tan difíciles de pasar por alto. "¿Qué significa esto?", gruñó Marcelo mientras Cristian y yo nos sentábamos a su lado opuesto. —No tienes que decir nada —le susurré a Cristian—. Solo tienes que callarte y yo me encargo. "¿Manejar qué?", preguntó Emilio, mirándome a mí y luego a Cristian. "Déjame hablar", s

คลิกเพื่อคัดลอกลิงก์

ดาวน์โหลดแอป Webfic เพื่อปลดล็อกเนื้อหาที่น่าสนใจเพิ่มเติม

เปิดกล้องโทรศัพท์เพื่อสแกน หรือคัดลอกลิงก์แล้วเปิดในเบราว์เซอร์ของคุณ

© Webfic, สงวนลิขสิทธิ์

DIANZHONG TECHNOLOGY SINGAPORE PTE. LTD.