Capítulo 242
“Hace siglos que no vengo aquí.” Suspiré mientras contemplaba la casa donde empezó todo. Darío estuvo a mi lado y, sorprendentemente, se portó bien durante todo el trayecto. Probablemente sabía que Cristian y yo habíamos vuelto, pero no dijo ni una palabra, porque era típico de Darío. Tenía que oírlo de mi boca.
—Entonces, ¿aquí es donde creciste? —preguntó Darío. A pesar de las circunstancias, me alegraba hacer algo bueno y quería aprovecharlo al máximo.
—Eres la primera persona que viene de visita —confesé—. Mis padres, Bob y mis amigos nunca han estado aquí.
No me hacía mucha gracia la idea de estar sola con Darío, pero habíamos recogido juguetes y cosas imprescindibles para los niños y no quería perderme esa oportunidad, aunque tuviera que ser con él.
Cada vez que me miraba, solo veía a un mentiroso. Me mintió, me usó, y yo iba a vengarme. De ahora en adelante, apoyaría a Cristian.
—Debías de ser muy popular —bromeó Darío mientras abría el baúl—. Eres hermosa, graciosa... ¿Te reto

คลิกเพื่อคัดลอกลิงก์
ดาวน์โหลดแอป Webfic เพื่อปลดล็อกเนื้อหาที่น่าสนใจเพิ่มเติม
เปิดกล้องโทรศัพท์เพื่อสแกน หรือคัดลอกลิงก์แล้วเปิดในเบราว์เซอร์ของคุณ
เปิดกล้องโทรศัพท์เพื่อสแกน หรือคัดลอกลิงก์แล้วเปิดในเบราว์เซอร์ของคุณ