Capítulo 93
"¿Adónde vas?", gritó Francisca mientras subía corriendo las escaleras. "¡Vuelvo luego!", grité y me dirigí a la oficina de Cristian. Antes, tocaba, pero ahora ya no lo hacía.
—Últimamente has estado trabajando mucho desde casa. —Me acerqué a su escritorio para abrazarlo por la espalda y apoyé la cabeza en su cuello—. Es para vigilarte. —Cristian me apartó para poder levantarse de la silla. Lo que no sabía era que yo sabía que hablaba en serio.
"¿Por qué no me lo dijiste?", decidí ir directo al grano. "¿Seguimos hablando de que te quiero?", Cristian se rió entre dientes, pero negué con la cabeza. "¿Y entonces qué hice?"
—Sobre Bob, ¿por qué no me dijiste que sabías la verdad? —Suspiré y vi cómo había cambiado su expresión—. ¿Así que lo descubriste?
—Bueno, sí, sabías que lo iba a ver y por eso me dejaste ir sin guardias, ¿verdad? —lo confronté—. No te lo dije porque quería oírlo de tu boca. —Me respondió—. Quiero que confíes plenamente en mí.
No antes de que confíes en mí primero.
"Lo

คลิกเพื่อคัดลอกลิงก์
ดาวน์โหลดแอป Webfic เพื่อปลดล็อกเนื้อหาที่น่าสนใจเพิ่มเติม
เปิดกล้องโทรศัพท์เพื่อสแกน หรือคัดลอกลิงก์แล้วเปิดในเบราว์เซอร์ของคุณ
เปิดกล้องโทรศัพท์เพื่อสแกน หรือคัดลอกลิงก์แล้วเปิดในเบราว์เซอร์ของคุณ