Capítulo 97
—Bien.
Manuel se levantó y se dirigió al sofá de la sala de estar; Antonia lo siguió, un poco nerviosa, y se sentó frente a él. Así permanecieron, mirándose el uno al otro.
—Antonia, no puedo negar el tiempo que pasamos juntos, pero este sentimiento se ha deteriorado durante esos años en que fuiste a París, en la larga espera. Antes de casarme con Sara, te di muchas oportunidades; aunque hubieras vuelto una sola vez, no habría llegado a esto. Pero renunciaste. Así que hemos terminado completamente.
Era la primera vez que Manuel se lo decía directamente: "ya no te amo".
Antonia, sin embargo, no lo escuchaba; se engañaba a sí misma y dijo: —Manuel, ya que me esperaste tantos años, y además tú y Sara ya están divorciados, podemos estar juntos otra vez. Que el abuelo Gabriel no esté de acuerdo no importa, tampoco necesitamos casarnos; como estos años, así también está bien.
—¿Crees que estos años estuvieron bien? ¿Me viste llevarte a conocer a algunos de mis amigos con los que he pasado po

คลิกเพื่อคัดลอกลิงก์
ดาวน์โหลดแอป Webfic เพื่อปลดล็อกเนื้อหาที่น่าสนใจเพิ่มเติม
เปิดกล้องโทรศัพท์เพื่อสแกน หรือคัดลอกลิงก์แล้วเปิดในเบราว์เซอร์ของคุณ
เปิดกล้องโทรศัพท์เพื่อสแกน หรือคัดลอกลิงก์แล้วเปิดในเบราว์เซอร์ของคุณ