บทที่ 1229

ทุกคนยิ่งส่งเสียงดังโหวกเหวกมากขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดของฮาร์วีย์ “ฮาร์วีย์ แกเป็นแค่ลูกเขยที่ไร้ประโยชน์ แกคิดว่าคุณเป็นคนสำคัญหรือไง? มีสิทธิ์อะไรมาพูดแบบนี้!” “เราจะได้รู้หลังจากที่เราสู้กันบนสังเวียน? คิดว่าตัวเองเป็นใครล่ะ?” ฮาร์วีย์ไม่สนใจพวกเขา แต่เขากลับเพ่งมองนายใหญ่ลำดับสามของตระกูลเยตส์ด้วยแววตาเยาะเย้ย “มันเป็นเรื่องระหว่างนายใหญ่ลำดับสามของตระกูลเยตส์กับผม คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดอะไรแบบนั้น หุบปากแล้วมาดูอะไรสนุก ๆ ดีกว่าไม่ดีเหรอ?” ฮาร์วีย์พูดอย่างเฉยเมย “นายคงจะกังวลกลัวตายสินะ?” นายใหญ่ลำดับสามของตระกูลเยตส์มองลงไปที่ฮาร์วีย์ เขายืนด้วยท้วงท่ามือไพล่หลัง ฮาร์วีย์ยิ้ม “ผมจะให้โอกาสคุณ ถ้าคุณล้มลงด้วยมือของผม คุณต้องคุกเข่าขอโทษยอมรับความผิดพลาดของคุณเอง” “ฮะ…!” ทุกคนอ้าปากค้างหลังจากฟังฮาร์วีย์พูด ลูกเขยคนนี้ไม่รู้หรือไงว่าตัวเองยืนอยู่จุดไหน เขากำลังท้าทายนายใหญ่ลำดับสามของตระกูลเยตส์ต่อหน้าผู้คนมากมาย! เขาไม่รู้หรือว่านายใหญ่ลำดับสามของตระกูลเยตส์สามารถฆ่าเขาได้ด้วยการตบเพียงครั้งเดียว? ที่สำคัญที่สุด ด้วยทักษะของเขา นายใหญ่ลำดับสามของตระกูลเยตส์ที่สู้บนสังเวียน