บทที่ 1496

“แกมันดื้อด้าน!” คาร์ล ควินแลนกังวลมากในขณะนี้ เขาต้องการที่จะยืนขึ้น แต่เขาเหลือบมองไปที่ฮาร์วีย์ ยอร์กก่อน เมื่อเห็นฮาร์วีย์ผงกศีรษะ เขาถึงได้กล้าลุกขึ้นและเตะทริสตันลงไปกับพื้นอีกครั้ง “คุกเข่าขอโทษซะ!” ทริสตัน ควินแลนยกมือขึ้นกุมใบหน้าของเขาและตัวสั่น “ผมจะไม่คุกเข่า ผู้ชายควรมีศักดิ์ศรี ไม่ควรคุกเข่า…” เพี๊ยะ! คาร์ลตบเขาอีกครั้ง “ฉันบอกให้แกคุกเข่า แต่แกไม่ทำ!” เพี๊ยะ! “บอกให้แกยอมรับผิด แกก็ไม่ทำ!” เพี๊ยะ! “ลูกผู้ชายไม่ควรคุกเข่าง่าย ๆ เหรอ?!” เพี๊ยะ! “วันนี้ฉันจะหักขาแกทิ้งแล้วจะทำขาข้างใหม่ให้แกด้วยทองคำ!” "ลูกพี่ลูกน้อง!" ทริสตันกุมหน้าของเขาและเซไปข้างหลัง เขาคำรามด้วยความเศร้าโศกและความขุ่นเคือง "พอแล้ว!” "พอสักที! “ไอ้ส*รเลวนี่มันทำอะไรได้? ทำไมนายถึงกลัวเขามากขนาดนี้” “เขาเป็นใครกันแน่?!” “เขาก็แค่ลูกเขยแต่งเข้าบ้าน!” “การที่นายกลัวเขาไม่ได้หมายความว่าฉันต้องก็กลัวเขาเหมือนนาย!” “ฉันมีตระกูลบราฟฟ์ ตระกูลควินแลนแห่งจอร์เจีย ตระกูลิเบเกอร์แห่งซานฟรานซิสโก และหลงเหมินหนุนหลังฉัน ฉันจะเหยียบย่ำเขาจนตายได้ในเวลาไม่กี่นาที ทำไมฉันต้องคุกเข่าขอโทษเขาด้วย!” ท