บทที่ 2012

ซากุระซึ่งถูกตบหน้าไปก่อนหน้านี้กลับไปนั่งที่เดิมและจับมือของเฮกเตอร์ไว้แน่นหลังจากที่เห็นสีหน้าที่เย็นชาของเขา “ฉันขอโทษค่ะนายน้อยทอมป์สัน ฉันสะเพร่าเกินไป! “ฉันไม่รู้ว่ายานั้นสำคัญขนาดนี้! “เพื่อเป็นการขอโทษ บริษัทมิยาโมโตะจะจ่ายหนึ่งหมื่นห้าพันล้านดอลลาร์นั้นเอง” ดวงตาของซากุระกระตุกไม่หยุดเมื่อเธอพูดอย่างนั้น นั่นเงินหนึ่งหมื่นห้าพันล้านดอลลาร์เลยนะ ไม่ใช่แค่ร้อยห้าสิบดอลลาร์ แม้ว่าบริษัทมิยาโมโตะจะรุ่งเรืองในประเทศหมู่เกาะ แต่การควักเงินหนึ่งหมื่นห้าพันล้านดอลลาร์โดยใช่เหตุจะทำให้บริษัทเสียหายใหญ่หลวง แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่น หากเงินนั้นส่งผลกระทบต่อเฮกเตอร์และการทำงานร่วมกันของเธอ เรื่องต่าง ๆ คงจะแย่มากสำหรับเธอ เธอยอมเสียเงินดีกว่าต้องเผชิญกับผลที่จะตามมา “ลืมมันไปเถอะ” หลังจากที่ได้ยินคำพูดของซากุระ เฮกเตอร์ก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย เขาเอนหลังลงบนที่นั่งและหรี่ตาลงและดูเหมือนจะสงบลงเล็กน้อย “ตอนนี้เรามาโฟกัสกันที่สินค้าต่อไปกันดีกว่า” ซากุระหายใจเข้าลึก ๆ เฮกเตอร์ไม่ได้สนใจที่ดินในลู่เจียจุ่ยเลย แต่มันจำเป็นสำหรับชินดัน เวย์และมิยาโมโตะ คอร์ปอเรชั่นเพื่อสร้างรากฐานใน