บทที่ 2096

พรืด! ฮาร์วีย์ ยอร์กที่ตามมาติด ๆ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเมื่อเขาได้ยินคำพูดเหล่านั้น อาจกล่าวได้เพียงว่าแกรี่ ดันเคนเกิดมาเพื่ออวดรู้เพียงอย่างเดียวเท่านั้นในประเทศ H นี้เขาคงเป็นคนเดียวที่เป็นเลิศในด้านนี้อย่างแน่นอน มันวิเศษมากที่เขาโอ้อวดตัวเองได้ถึงขนาดที่หลอกตัวเองไปได้ด้วย เฮเซล มาโลนหันกลับมาโดยไม่รู้ตัว หลังจากที่เธอได้ยินเสียงหัวเราะจากด้านหลัง จากนั้นเธอก็เห็นฮาร์วีย์เดินตามกลุ่มของเธอมาอย่างไร้ยางอาย เธอโมโหในทันที “ยอร์ก ทำไมนายไร้ยางอายขนาดนี้?” “ฉันเตือนนายตั้งกี่ครั้งกี่หนแล้ว! “หยุดตามพวกเรามาสักที! “เราจะไม่พานายเข้าไปทำให้งานเลี้ยงนี้พังหรอก! “ทำไมนายถึงอวดดีขนาดนี้” “ทำไมหน้าด้านขนาดนี้” “แค่ไม่ได้เข้าไปหาอะไรกินข้างในจะตายให้ได้เลยหรือไง! "ฉันบอกนายไว้เลยนะ ต่อให้โทรไปฟ้องพ่อฉันก็ไม่มีประโยชน์! “เมื่อเราไปถึงประตู เราจะบอกรปภ.ว่าเราไม่รู้จักนาย ที่นี้ก็ขึ้นอยู่กับนายแล้วก็อยากจะทำให้ตัวเองอับอายขายขี้หน้าหรือเปล่า!” เฮเซลพูดด้วยท่าทีจริงจัง เธอแค่รู้สึกว่าการมีอยู่ของฮาร์วีย์เป็นเรื่องน่าขายหน้าสำหรับเธอ อินฟลูเอนเซอร์อีกหลายคนมองฮาร์วีย์ด้วยท่าทางนึกสนุ