บทที่ 2192

อลิซยิ้มเย้ยหยันให้ฮาร์วีย์ “งั้นก็ลองหยุดเราดูสิ! ฉันอยากเห็นว่าใครในมอร์ดูจะกล้าต่อกรกับวังมังกรของเรา!” ฮาร์วีย์หัวเราะเบา ๆ อย่างขบขัน “ดุเดือดจริงๆ ฉันชอบนะ แต่ก็หวังว่าจะดุเดือดแบบนี้ไปได้ตลอด “เพราะถ้าเธอกลัวจนหัวหดและจบลงด้วยการคุกเข่าอ้อนวอนขึ้นมาล่ะก็ ทั้งตระกูลของเธอก็จะเป็นได้แค่พวกขี้ขลาด!” “เฮอะ! ยังไม่เลิกอวดดีอีกเหรอ?!” อลิซตวาด ดวงตาของเธอลุกเป็นไฟด้วยความดูถูกเหยียดหยาม “ในเมื่อนายหน้ามหัศจรรย์ขนาดนี้ ฉันจะให้โอกาสนายโทรหาใครสักคน” อลิซโบกมือเป็นสัญญาณให้สมาชิกวังมังกรยั้งมือเอาไว้ก่อน “ฉันอยากจะดูว่านายมีใครคอยหนุนหลังอยู่ ฮาร์วีย์ ยอร์ก!” ฮาร์วีย์ยิ้มยังไม่สะทกสะท้านต่อคำเย้ยหยันของเธอ "ดีละ ถ้าอย่างนั้น ฉันเดาว่าฉันควรต้องขอบคุณตระกูลของเธอสักหน่อย” ยังคงยิ้ม เขากดหมายเลข “สวัสดี ผู้อาวุโสฮอแรน ผมเกรงว่าต้องปล่อยให้คุณเป็นคนจัดการในครั้งนี้” ทันใดนั้นรถเก๋งไทเกรสก็วิ่งเข้ามาใกล้โรงแรมพอทโฮลในระยะสามร้อยฟุต เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของตระกูลทอมป์สันต้องการจะหยุดรถเรานั้นเอาไว้ แต่เมื่อเห็นป้ายทะเบียนของรถ ดวงตาของพวกเขาก็กระตุกด้วยความวัด บางคนถึ