บทที่ 2227

“นายคิดว่าครอบครัวเราจะหวังอะไรจากนายได้งั้นเหรอ” จูนดูค่อนข้างใจร้อน "ฉันบอกนายแล้วไง แค่เซ็นชื่อในใบลาออกนี่ แล้วเราจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก! “ถือซะว่าเงินนี่เป็นค่าทำขวัญแล้วกัน! “นายคงไม่รู้หรอกว่า นับตั้งแต่ที่แม่ยายของนายส่งข้อความเข้าไปในกลุ่มเจ้าของวิลล่า ฉันก็กลัวว่าถ้าฉันเผลอหลับไปนายจะเข้ามาสูบเลือดสูบเนื้อคนในครอบครัวฉัน! “ขนาดจะเข้ามาในที่เล็กๆแบบนี้นายยังต้องขอร้องบริกรเลยด้วยซ้ำ! ในไม่มีปัญญาเข้ามาที่นี่ได้ด้วยตัวเอง! “คืนนี้ครอบครัวของเรากำลังจะไปงานเลี้ยงที่หรูหราที่สุดของมอร์ดู… “ระหว่างพวกเราน่ะมันห่างชั้นกันเกินไป แต่นายยังพูดเหมือนกับว่าเราคาดหวังจะได้อะไรจากนายอีก? ไม่มียางอายเลยหรือไง? “นายพูดเหมือนตัวเองรวยและมีอิทธิพลจริงๆอย่างนั้นแหละ ได้พูดเหมือนกับว่าตัวเองสามารถช่วยครอบครัวของฉันได้! “ที่ไหนคู่ควรที่จะมีความสัมพันธ์กับครอบครัวของเราล่ะ? “ถ้านายไม่หลอกล่อให้ลุงแก่ ๆ ของนายพาขยะโสโครกอย่างนายมาที่นี่ นายคิดว่าเราจะพานายมาที่นี่ทำไม?!” แน่นอนว่าคำพูดทั้งหมดนั้นมาจากใจของจูน ถ้าไม่ใช่เพราะเคลลี่ มาโลน จูนคงไม่แยแสฮาร์วีย์ ยอร์กด้วยซ้ำ นัยน์แห่งคว