บทที่ 2250

แต่ฮาร์วีย์พูดอย่างสบาย ๆ ว่า “ไม่จำเป็นหรอก “คืนนี้พวกเขามาหาฉัน “แค่ดูให้สนุกก็พอ” “ฮาร์วีย์ ถึงขนาดนี้ที่ยังทำตัวอวดดีได้อีกเหรอ? นายคิดว่าตัวเองเป็นปรมาจารย์ที่มีทักษะอย่างนั้นสินะ?! “ในความรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้ตายในเงื้อมมือของเทพแห่งสงครามในวันนี้!” เมื่อจูปิเตอร์พูดจบ เขาก็พุ่งไปข้างหน้า เขาเหวี่ยงอาวุธในมือออกไปและมันเริ่มเคลื่อนไปทุกทิศทุกทาง ซึ่งนั่นสร้างความหวาดกลัวให้กับฝูงชนที่เฝ้าดูอยู่ ในเวลาเดียวกัน ก็มีเสียงโหยหวนดังมาจากอาวุธดังกล่าวราวกับวิญญาณของคนที่ตายเพราะมันกำลังร้องโหยหวน ฝูงชนตกใจกลัว สมาชิกของหลงเหมินรู้สึกหวาดกลัวอย่างหนัก เนื่องจากพวกเขานึกไปถึงข่าวลือทุกประเภทเกี่ยวกับอาวุธนี้พวกเขากลัวอย่างไร้สติ หลังจากนั้นพวกเขามองไปที่ฮาร์วีย์ทันที เขากำลังยืนนิ่ง ดูราวกับว่าพลังชีวิตของเขาถูกปัดเป่าโดยผ้าขี้ริ้ว ใบหน้าของราเชลและไอเดนเปลี่ยนไปทันที พวกเขาต้องการก้าวไปข้างหน้าและช่วยเหลือฮาร์วีย์ แต่กลับตระหนักได้ว่ามีบางอย่างที่มองไม่เห็นกำลังกดทับพวกเขาเอาไว้ สมาชิกคนอื่น ๆ ของหลงเหมินก็รู้สึกเช่นเดียวกันและพบว่าพวกเขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ ราวกับว่าพวกเ