บทที่ 2289

"สิบ เก้า แปด เจ็ด…” ในขณะที่แมนดี้ ซิมเมอร์ทำสีหน้าบอกบุญไม่รับ เอลลี่ พาล์มเมอร์ก็เริ่มนับถอยหลังแล้ว ผู้คุ้มกันของตระกูลแฮมิลตันวางนิ้วลงบนไกปืนด้วยท่าทีสบายๆ ผู้คุ้มกันคนหนึ่งของแมนดี้กำลังจะถูกยิง เจ้าหน้าที่ตำรวจของลาสเวกัสซึ่งควรจะผดุงความยุติธรรมต่างเมินเฉยต่อสถานการณ์ตรงหน้า ดวงตาของแมนดี้กระตุกอย่างบ้าคลั่งก่อนที่เธอจะหายใจเข้าลึก ๆ "ก็ได้! “ถ้าอย่างนั้น ฉันยอมรับก็ได้! “ฉันเป็นคนขโมยใบอนุญาตคาสิโนเอง เพื่อชดเชยสิ่งที่เกิดขึ้น ฉันยินดีสละหุ้นของฉันในมอร์ดู คาสิโน พาเลซจำนวนห้าสิบเปอร์เซ็นต์!” สีหน้าของแมนดี้น่ากลัวอย่างมาก แม้ว่าเธอจะรู้สึกไม่พอใจ แต่ลาสเวกัสก็เป็นดินแดนของตระกูลแฮมิลตัน ในถิ่นของพวกเขาเธอสู้พวกเขาไม่ได้เลย “ได้ยินไหมทุกคน?” เอลลี่ปรบมือและมองไปรอบๆ “เนื่องจากหัวหน้าซิมเมอร์สารภาพเองกับปาก จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่เธอจะยอมสละหุ้นจำนวนห้าสิบเปอร์เซ็นต์เพื่อชดใช้ความเสียหายนี้ “ตระกูลแฮมิลตันไม่ได้ข่มเหงคนต่างถิ่นนะ เธอรนหาที่เอง! “ยังไงก็เถอะ อะไรก็เกิดขึ้นได้!” ดวงตาของฝูงชนทั้งหลายเป็นประกายสดใส แม้ว่าทุกคนจะเคยชินกับวิธีการดำเนินธุรกิจของตระกูล