บทที่ 2299

เอ็ดวินทำหน้าตาน่าเกลียดใส่ฮาร์วีย์และพึมพำว่า “ซีอีโอยอร์ก เวลาแบบนี้คุณยังมีกะจิตกะใจจะกินอะไรลงอีกเหรอ?” ฮาร์วีย์ยิ้มและตอบอย่างเฉยเมย “ถ้าฉันบอกว่าฉันตั้งใจมาที่นี่ด้วยตัวเอง นายจะเชื่อฉันไหม?” เอ็ดวินผงะเล็กน้อย “คุณตั้งใจมาที่นี่ด้วยตัวเอง?” ฮาร์วีย์พยักหน้า "ใช่" “นายไม่รู้สึกเหรอว่านับตั้งแต่ฉันมาจากมอร์ดูถึงลาสเวกัส ในช่วงสองสามวันนี้มีแต่ปัญหา?” “แม่ยายของฉันถูกลักพาตัว ฉันถูกลอบสังหารตั้งหลายหน ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีบางคนจับตามองหุ้นของ สกาย คาสิโน พาเลซ ของภรรยาฉันอีกต่างหาก…” “ทุกอย่างมันบังเอิญเกินไป” “แล้วพอเอาเรื่องบังเอิญพวกนี้มารวมกัน ฉันก็เริ่มเชื่อแล้วว่าโลกนี้ไม่มีความบังเอิญหรอก” “มีใครบางคนกำลังวางแผนอย่างแยบคายต่างหาก” ขณะที่ฮาร์วีย์ทานอาหาร เขาก็แนะนำเอ็ดวินว่า “เอ็ดวิน นายเองก็มาจากค่ายศัสตราวุธด้วยนี่ บางทีเวลานายเจอปัญหา นายก็ควรจะคิดแก้ปัญหาให้รอบคอบ” “เช่น การปล่อยฉันออกไปตอนนี้จะมีประโยชน์อะไรตรงไหน?” “หรือควรจะใช้โอกาสนี้สืบหาว่าใครอยู่เบื้องหลังทุกสิ่งแทนจะดีกว่า” เอ็ดวินเป็นคนฉลาด ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความตระหนักรู้ขณะที่เขาฟังคำพูดของฮาร