บทที่ 242

”แม่ขอโทษนะฌอน แม่ไม่อยากทิ้งลูกไว้ข้างหลัง แต่โรคประสาทของแม่แย่ลงในแต่ละวันแม่กลัวว่าจะทำร้ายลูก ให้อภัยแม่ที่ทิ้งลูกไปด้วย” ย้อนกลับไปตอนนั้นเขายังไม่เด็กหรือแก่เกินไป เขาอยู่ในช่วงวัยไม่เชื่อฟัง เขาเป็นเด็กที่น่ารังเกียจที่สุดในโรงเรียน และเขามักจะมีปัญหากับการต่อสู้และการละทิ้งหน้าที่การเรียน ทุกคนคิดว่าเขาเป็นคนเกเร แต่ไม่มีใครรู้ว่าเขาทำทุกอย่างเพื่อเรียกร้องความสนใจจากพ่อแม่ พ่อของเขามักมีความสุขกับผู้หญิงคนอื่น ๆ บรรดานายหญิงของเขาจะโทรหาแม่ของเขาทางโทรศัพท์ทุกวันและทำให้เธอเสียใจด้วยวาจาแย่ ๆ แม่ที่ใจดีและอ่อนโยนของเขาไม่สามารถทนต่อความเครียดได้และในที่สุดก็ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคซึมเศร้าและโรคประสาท สุขภาพของเธอล้มเหลวและอารมณ์ของเธอแย่ลง เขาคิดว่าเมื่อแม่บอกว่าเธอจะ ‘จากไป’ เธอจะหนีออกจากบ้านเหมือนอย่างที่เคยทำ เขาไม่คาดคิดว่านั่นคือจดหมายลาตาย แม่กระโดดลงจากตึกสูงหลังจากเขียนมัน … “พวกเขาฆ่าแม่ของผม โรส ตั้งแต่นั้นมาผมไม่สามารถหยุดคิดที่จะแก้แค้นได้แม้จะอยู่ในความฝันก็ตาม” ฌอนพูดอย่างไม่พอใจ เขาฟังราวกับว่ากำลังเล่าเรื่องเกี่ยวกับคนอื่น โรสวางแผนท