Capítulo 145
La mirada de Salvatore estaba tan apagada y helada como la escarcha, y la intensidad de su aura era tan sofocante que apenas podía respirar.
Se limitaba a mirarme fijamente, sin pronunciar palabra alguna.
Tras un prolongado silencio, levantó los pies y comenzó con firmeza a avanzar hacia mí.
Un paso, dos pasos, hasta quedar parado justo frente a mí.
Sentí que mis manos ya no me obedecían, y mi mente se quedó en blanco.
Ni siquiera sabía qué me había pasado hacía un momento; había salvado a Carlos por instinto, sin detenerme a pensar también que Salvatore estaba allí.
¿Acaso estaba enfadado?
Pero ahora no le había ocurrido nada, ¿no era así?
Me tranquilicé a mí misma: además, aunque a Salvatore le hubiera pasado algo, yo no había derribado en ningún momento la torre de champán, todo había sido un accidente.
Salvatore se detuvo delante de mí y siguió mirándome de ese modo.
Carlos también reaccionó enseguida, con el rostro algo tenso; se colocó frente a mí, bloqueando la mirada de Salvato

Naka-lock na chapters
I-download ang Webfic app upang ma-unlock ang mas naka-e-excite na content
I-on ang camera ng cellphone upang direktang mag-scan, o kopyahin ang link at buksan ito sa iyong mobile browser
I-click upang ma-copy ang link