Capítulo 69
Carmen me miró varias veces con extrañeza y, de repente, soltó un suspiro. —Tú sí que eres...
—¿Qué pasa?
—Has cambiado de verdad.
—Yo pensaba que solo era amnesia, pero ahora veo que tu carácter entero ha cambiado.
Me encogí de hombros. —Quizá lo que pasa es que he encontrado a mi verdadero yo.
Solo quería permanecer en silencio junto a Carmen, pero Valeria se dio cuenta de nuestra presencia, miró hacia aquí y nos llamó.
—¿Bianca, viniste?
Lo dijo con un tono tan familiar, como si entre nosotras no existiera ningún conflicto.
Nos hizo señas con la mano y, tirando de Salvatore, se acercó a nosotras. —Justo estábamos hablando de ti, y mira, no pensé que llegaras tan rápido...
Viniste, no regresaste.
El modo en que lo dijo sonaba como si ella y Salvatore fueran los verdaderos dueños de esta casa, y como si Carmen y yo no fuéramos más que invitadas.
Mi mirada se posó en la mano con la que sujetaba a Salvatore. Él, al notarlo, le lanzó una mirada, apartó su mano de un tirón y, en silencio,

Naka-lock na chapters
I-download ang Webfic app upang ma-unlock ang mas naka-e-excite na content
I-on ang camera ng cellphone upang direktang mag-scan, o kopyahin ang link at buksan ito sa iyong mobile browser
I-click upang ma-copy ang link