Capítulo 46
Al otro lado de la línea, Manuel escuchó la vocecita infantil de Laura y esta vez respondió con rapidez: —Mañana haré que alguien vaya a recogerte y te llevaré a comer tarta y helado.
—Papá, ¿puedes llevar también a mi hermano? Mamá dice que hay que compartir. —Laura nunca se olvidaba de su hermano.
—Claro que sí.
—¡Genial! Papá, te estaré esperando. Llámame mañana con antelación; solo podemos salir si mamá no está en casa, así que tienes que contactarme antes, ¿vale?
—De acuerdo, pero lo mejor sería avisar a su mamá antes de salir; si no, se preocupará. ¿Quieres que hable yo con ella por ustedes? —Manuel pensó que no estaba bien salir a escondidas y que, si hacía falta, podía avisar a la madre de los dos niños.
—Vale, vale, papá, yo se lo diré a mamá, no te preocupes. ¡Hasta mañana!
¡Vaya susto! Laura casi se muere del miedo. Si mamá se enteraba de que ella y su hermano habían ido solos a buscar a papá, estaban perdidos. La niña se arrastró hasta su hermano y lo despertó suavemente pa

Naka-lock na chapters
I-download ang Webfic app upang ma-unlock ang mas naka-e-excite na content
I-on ang camera ng cellphone upang direktang mag-scan, o kopyahin ang link at buksan ito sa iyong mobile browser
I-click upang ma-copy ang link