บทที่ 1909

“อยากตายพร้อมกันใช่ไหม?” ฮาร์วีย์ ยอร์กเอื้อมมือออกไปและตบหน้าลูคัส ฌองเบา ๆ เป็นการขู่ “ในสายตาของแก แกคงจะคิดว่าตัวเองเป็นเหมือนเครื่องลายครามที่ดีเลิศและมีคุณค่า ในระหว่างที่คนอย่างฉันเป็นเหมือนหม้อดินที่สกปรกและต่ำต้อย “แล้วแกจะอยากตายพร้อมกับฉันทำไม? “บ้าไปแล้วเหรอ?” ลูคัสขมวดคิ้วและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นแกต้องการอะไร? “แกจะไม่มีโอกาสแม้แต่จะเสียใจทีหลังด้วยซ้ำถ้าแกทำให้ฉันโกรธขึ้นมา” เลนนี่ ทอมป์สันยืนขึ้นและตะโกนจากที่ไม่ไกลว่า “ฮาร์วีย์ คนบางคนแกเองก็ไม่ควรที่จะทำให้พวกเขาขุ่นเคืองนะ! “อย่าแม้แต่คิดที่จะเปรียบเทียบเจ้าชายฌองกับคนอย่างไบรอัน โฮลท์! “ถ้าแกทำร้ายเจ้าชาย แม้แต่ชีวิตของแกก็ไม่พอที่จะชดใช้ได้!” เพี๊ยะ! ฮาร์วีย์ตบลูคัสอีกครั้ง ครั้งนี้เขาใช้แรงมากพอที่จะทำให้ฟันของลูกคัสหลุดไปหนึ่งซี่ “ดูสิ ลูกน้องของแกนี่ไม่เชื่อฟังเอาสะเลยว่าไหม? “ก่อนหน้านี้ฉันพูดไปแล้วนะว่าถ้าใครพูดเรื่องไร้สาระอีก ฉันจะตบแก และตอนนี้ยังเหลืออีกตั้งห้าครั้ง!” ฮาร์วีย์หรี่ตาลงและเริ่มตบลูคัสตามใจชอบ เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ! หลังจากที่ตบไปห้าครั้ง ฟันของลูคัสก็แทบจะหมดปาก ฉา