บทที่ 1944

ทั้งจัสตินและลีโอนาร์ดรู้สึกขนหัวลุกทันทีที่พบเห็นฮาร์วีย์ ในตอนนี้ฮาร์วีย์คือคนที่พวกเขากลัวที่สุด เขาน่ากลัวยิ่งกว่ายมบาลเสียอีก คนหนึ่งเพิ่งถูกฮาร์วีย์ปลดอำนาจไปจนหมด ส่วนอีกคนหนึ่งถูกส่งให้ลอยออกไปหลังจากถูกฮาร์วีย์ตบอย่างแรง ทั้งสองคนจะกล้าอวดเก่งได้อย่างไรในเมื่อฮาร์วีย์อยู่ที่นั่น? ฮาร์วีย์พยักหน้าเบา ๆ ทักทายพวกเขาอย่างเงียบ ๆ เหงื่อเย็น ๆ บนหน้าผากของจัสตินไหลลงมาทันที เขากัดฟันและหันไปหาพี่ลีรอย เขาพูดว่า “ลีรอย นายบอกว่ามีคนที่นี่ใช้ชื่อของฉันเพื่อหลอกลวงคนอื่นงั้นหรอ?” "ใช่! นั่นคือผู้หญิงคนนั้น…” พี่ลีรอยเริ่มพูด 'เพี๊ยะ!' จัสตินหันไปตบลีรอยในทันที “ฉันไม่ได้มีชื่อเสียงอะไรเลย ฉันเป็นแค่รองหัวหน้าสาขาธรรมดา ๆ ของหลงเหมินเท่านั้น “สตรีผู้มีเกียรติผู้นี้อ้างชื่อของฉันขึ้นมาแล้วจะทำไม? ฉันบอกงั้นหรือว่าเธอทำไม่ได้? "แต่นายนี่สิ! ดูเหมือนนายจะโวยวายอยู่ที่นี่มาตลอด ทำไม คิดจะไปยุ่งย่ามอะไรกับเธอ? “นายคู่ควรกับเธองั้นหรอ?” จัสตินเองก็เคลื่อนไหวจัดการลีรอยต่อ หลังจากตบลีรอยไปหนึ่งโหล จัสตินก็เตะลีรอยจนเขากระเด็นออกไป เขาเช็ดเหงื่อเย็น ๆ และถอยมือออกไปหลังจากนั้น