บทที่ 1947

แม้ว่าจะต้องมีจุดประสงค์ในการมาร่วมการสังสรรค์และงานเลี้ยง... แต่ฮาร์วีย์ก็ไม่สนใจกิจกรรมที่เรียกว่าปาร์ตี้เลยสักนิด ถ้าไม่ใช่เพราะอีวอนน์ต้องเข้าสังคมบ้าง เขาคงพาเธอกลับแล้ว หลังจากตรวจดูเหตุการณ์ครู่หนึ่งและแน่ใจว่าไม่มีอันตรายใด ๆ ฮาร์วีย์ก็เดินไปที่ล็อบบี้ด้านนอกเพื่อสั่งอาหาร “นายน้อยยอร์ก!” “หัวหน้าสาขา!” ขณะที่ฮาร์วีย์นั่งลง จัสตินและลีโอนาร์ดซึ่งรอเขาอยู่เป็นเวลานานจากระยะไกลก็รีบวิ่งไปด้านข้างของเขาด้วยความเคารพและยืนต่อหน้าเขาพร้อมกับโค้งคำนับ ทั้งสองถือเป็นคนดังที่มีชื่อเสียงในระดับชนชั้นสูงของมอร์ดูแต่ในตอนนี้พวกเขากลับทำตัวไม่ต่างไปจากลูกน้องของฮาร์วีย์และไม่กล้าทำตัวหยิ่งทะนงแต่อย่างใด หากมองใกล้ ๆ จะมีรอยฝ่ามือที่สดบนใบหน้าของจัสตินและลีโอนาร์ด แม้ว่าพวกเขาจะทาครีมลบริ้วรอยฝ่ามือแล้ว แต่มันก็ยังดูน่าตกใจเล็กน้อย ฮาร์วีย์จิบชาของเขาและพูดอย่างเฉยเมยว่า “เกิดอะไรขึ้น คุณสองคน? พวกคุณมาที่นี่เพื่อแก้แค้นเหรอ? “มันมีปัญหากับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนั้นหรอ “เห็นผมอยู่คนเดียวแบบนี้แล้วอยากจะทุบผมให้ตายเลยหรือไง?” รอยยิ้มบนใบหน้าของทั้งจัสตินและลีโอนาร์ดแข็งทื่อเล็กน้