บทที่ 2642

ใบหน้าของลูอิสแทบจะจมลงไปกับพื้นในขณะนี้ ขณะที่สัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าของฮาร์วีย์ เขากัดฟันและบังคับตัวเองให้สำลักคำว่า “ฉันขอโทษ” ฮาร์วีย์ยิ้มหลังจากได้ยินคำพูดเหล่านั้น เขายกขาขึ้นช้า ๆ แล้วปล่อยลูอิสให้เป็นอิสระ ลูอิสยังไม่ลุกขึ้นทันทีเช่นกัน เขาคุกเข่า หลังตรงในขณะที่เงยหน้ามองฮาร์วีย์ด้วยท่าทางเหยียดหยาม เขาดูคล้ายกับสัตว์ร้ายที่เลี้ยงไม่เชื่อง “ฮาร์วีย์? นายคือฮาร์วีย์คนนั้นน่ะเหรอ! "ดี! ฉันจะจำทุกอย่างวันนี้เอาไว้! “นายควรรู้ว่ามีคนที่แข็งแกร่งกว่านายเสมอ ฮาร์วีย์! “ฉันจะคิดบัญชีในสิ่งที่เกิดขึ้นกับนายในคืนนี้อย่างแน่นอน!” ฮาร์วีย์หัวเราะเบา ๆ “รู้ไหมว่าฉันเกลียดอะไรที่สุด? คนพูดมากไงล่ะ!” ฮาร์วีย์คว้าคอของลูอิสทันที เขาดันระเบิดมือที่ไม่มีสลักเข้าไปในปากของลูอิสโดยไม่ลังเล! “ในเมื่อพูดมากขนาดนี้ ก็หาอะไรอุดไว้ซะหน่อยดีกว่า “ถ้านายอ้าปากพูดอีกครั้ง และระเบิดลูกนี้ทำงานขึ้นมาก็อย่ามาโทษฉันล่ะ!” ฮาร์วีย์เอื้อมมือไปตบหน้าลูอิสอย่างเย้ยหยัน “หวังว่าครั้งต่อไปที่เราได้เจอกัน นายจะยังมีชีวิตอยู่” ลูอิสอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เขาทำได้เพียงจ้องมองฮาร์วีย์อย่างไม่พอใจ ฮาร์