บทที่ 2977

แกร๊ก! จู่ ๆ ประตูก็ถูกถีบให้เปิดออก ฮาร์วีย์ ยอร์กสวมเสื้อสเวตเตอร์ตัวอุ่นพลางนำเอาชาดำถ้วยหนึ่งมาด้วย จากนั้นเขาก็นั่งลงสบายๆ อีกด้านหนึ่งของโต๊ะพลางหรี่ตามองเจสัน ลีโอ ทันทีที่ฮาร์วีย์ปรากฏตัว สายตาคับแค้นใจก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของเจสัน สีหน้าโอหังบนใบหน้าตลอดจนจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของเขาได้หายไปจนสิ้น เขาไม่ได้นอนมาหลายวันแล้ว เขาจึงตัวสั่นไม่หยุด เขาคิดว่าจะสามารถอดทนต่อสภาพแวดล้อมอันโหดร้ายด้วยพลังและความตั้งใจ… แต่เนื่องจากเขาเคยถูกสะกดจิตอ่อนๆ จึงไม่สามารถทนอยู่ได้นานนัก เจสันทำให้ตัวเองตกที่นั่งลำบาก ถ้าหากก่อนหน้านี้เขาไม่ได้ใช้พลังมากขนาดนั้น เขาก็อาจจะทนได้นานอีกสักหน่อย น่าเสียดายที่ไม่มีทางให้หวนกลับ “ฮาร์วีย์ แกต้องการอะไรกันแน่?” เจสันจวนจะหมดสติอยู่รอมร่อ แต่เขาก็ยังสามารถพูดคุยได้ทั้งๆ ที่ดวงตากระตุกริกๆ ตอนนี้เขาดูเหมือนคนใกล้ตายเต็มแก่แล้ว ฮาร์วีย์จิบชาด้วยท่าทีสงบนิ่งก่อนจะผุดรอยยิ้มจางๆ “โอ้ นายน้อยลีโอ ไม่พบกันเสียนานเลยนะ! “บอกฉันทีสิว่าคุณไร้ประโยชน์ขนาดนี้ได้ยังไงกัน? “ตอนนั้นถ้าคุณเป่าสมองวินซ์ไปซะ… “อย่างมากคุณก็แค่หนีไป! คงไ