บทที่ 3047

เพี๊ยะ! ฮาร์วีย์โน้มตัวไปตบหน้าเอไลจาห์ เสียงร้องคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นหลังจากเสียงตบ เลือดกระเซ็นไปทั่วพื้นพร้อมกับฟันสองซี่ของเอไลจาห์ “โรงฝึกศิลปะการต่อสู้อันศักดิ์สิทธิ์เหรอ? “ตระกูลยอร์กแห่งฮ่องกงเหรอ? “นี่คือเหตุผลที่นายถึงทำตัวสูงส่งงั้นเหรอ? “ถ้าเป็นอย่างนั้นผมจะบอกอะไรคุณให้นะ ทั้งหมดนั้นไม่มีความหมายอะไรกับผมเลย “ในเมื่อคุณบอกว่าเขาเป็นแค่เด็ก ผมก็จะปฏิบัติต่อเขาเหมือนเด็กคนหนึ่ง “และในเมื่อคุณไม่สั่งสอนลูกของตัวเอง ผมจะสั่งสอนเขาแทน!” เมื่อพูดจบฮาร์วีย์ก็ตบหน้าเอไลจาห์อีกครั้ง เอไลจาห์มึนหัวมากจากการตบจนเขาไม่สามารถพูดหรือเพ่งสายตาของเขาได้เลย จูเลียนรีบวิ่งมาที่นี่หลังจากที่ทราบเหตุการณ์นี้ เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่างหลังจากที่เห็นความวุ่นวายที่เกิดขึ้นต่อหน้าเขา แต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะนิ่งเงียบ เขารู้ดีว่าฮาร์วีย์เป็นคนอย่างไร ต่อให้เขาจะพยายามหยุดฮาร์วีย์มันก็จะไร้ประโยชน์ “สารเลว!” ขณะที่เอไลจาห์กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและกลิ้งบนพื้น ผู้หญิงในชุดกระโปรงก็กรีดร้องด้วยความโกรธเกรี้ยว “ไอ้สารเลว!” “ปล่อยรุ่นน้องฉันนะ! “ไม่อย่างนั้นคุณจะต้องเสียใจ!” เธอ