บทที่ 1097

“หึหึ” ฮาร์วีย์หัวเราะ “พวกนายมาจากไทยใช่ไหม?” “แล้วทำไมฉันจะต้องไปกับพวกนายด้วยล่ะ?” ชายคนนั้นคำรามออกมาอย่างเย็นชา “แกกำลังทำให้คนที่แกไม่ควรจะทำให้ขุ่นเคืองรู้สึกขุ่นเคืองอยู่” ฮาร์วีย์ขมวดคิ้ว “ฉันไปทำให้ใครขุ่นเคืองเหรอ?” “รีบมากับพวกเราเร็วเข้า! อย่าบังคับให้พวกเราต้องใช้ความรุนแรง แล้วก็อย่ามาโทษพวกเราถ้าผู้หญิงสองคนที่อยู่ด้านหลังถูกลูกหลงก็แล้วกันนะ!” ผู้ชายคนนั้นดูเริ่มที่จะหมดความอดทนเสียแล้ว แม้ว่าบริเวณนี้จะอยู่บริเวณแถบชานเมือง แต่ก็มีแนวโน้มว่าจะผู้คนสัญจรผ่านไปมาได้ ถ้าเป็นเช่นนั้นเหล่าผู้ที่ผ่านมาพบเห็นพวกเขาอาจจะโทรแจ้งตำรวจได้ ถ้ามีตำรวจเข้าเกี่ยวข้องในเรื่องนี้ด้วย แผนการณ์ทั้งหมดของพวกเขามันก็จะลำบากมากยิ่งขึ้น “ฉันจะไปกับพวกนายก็ได้ แต่อย่างน้อยพวกนายก็ช่วยบอกหน่อยไม่ได้เหรอ ว่าฉันไปทำให้ใครขุ่นเคือง?” ฮาร์วีย์ถามอย่างต้องการความชอบธรรม “ก็ได้ ๆ ฉันจะบอกแกให้เอาบุญก็แล้วกัน คนที่แกไปทำให้ขุ่นเคืองก็คือเจ้าชายเอริค คลาวด์จากตระกูลคลาวด์ เขาเป็นคนที่ว่าจ้างพวกเราให้มาพาตัวแกไป!” จากนั้นชายคนนั้นก็กระชากประตูรถให้เปิดออกทันที ก่อนที่จะคว้าตัวฮาร์ว