บทที่ 1396

บร็อก พาร์คไม่ได้มองแมนดี้ ซิมเมอร์เลยแม้แต่น้อย เขาเอาแต่จ้องมองฮาร์วีย์ ยอร์กด้วยสายตาเย็นชา ตามด้วยคำพูดว่า “ไอ้เด็กเวร โกรธฉันนักเหรอ? ถ้าแกโกรธนักก็ออกไปเลย! บาร์ฉันไม่ต้อนรับแก!” “ขอบอกเลยนะ ที่แกได้มานั่งอยู่ที่นี่ก็เพราะชื่อเสียงของเมียแกแค่นั้นแหละ!” “ไม่งั้นด้วยสถานะอย่างแก ไม่มีทางได้มาเจอฉันหรอก เรื่องนั่งด้วยกันยิ่งไม่ต้องพูดถึง!” “แกไม่รู้เลยใช่ไหมว่าแกมีค่าน้อยแค่ไหน? ว่าแกมีค่าพอหรือเปล่า?” “ฉันทนคนแบบแกไม่ได้จริง ๆ แกยังกล้าก่อเรื่องทั้ง ๆ ที่ไม่มีความสามารถสักนิดเดียว…” บร็อกพูดพล่ามไปเรื่อยแล้วตอนนี้ เขาอยากจะตบหน้าฮาร์วีย์ใจจะขาด ถ้าไม่เกรงใจแมนดี้ เขาคงจะสั่งให้ใครสั่งคนไปตบแทนเขาแล้ว ก่อนหน้านี้ฮาร์วีย์มองว่าบร็อกเป็นตัวตลก แต่ตอนนี้สายตาที่เขามองบร็อกเริ่มฉายความเย็นชาออกมาเรื่อย ๆ “บร็อค พาร์ค นายคิดว่าตัวเองเก่งมากนักเหรอ?” “แก…” ก่อนที่บร็อกจะได้ทันพูดอะไร จู่ ๆ ก็มีคนขว้างขวดเบียร์มาจากไหนไม่รู้ไปกระแทกโต๊ะตรงนั้น ด้วยสัญชาตญาน ฮาร์วีย์รีบยืนบังปกป้องแมนดี้ทันที ขวดระเบิดออก ผลไม้กระจายไปทั่วบาร์ กลายเป็นความวุ่นวายอย่างหนัก แอลกอฮอล์สาดกระจายไปท