บทที่ 1457

ทันทีที่ฮาร์วีย์ ยอร์กสังหารราชันย์แห่งเพลงดาบลง ที่บริเวณทางเข้ามหาวิทยาลัยเซาท์ไลท์ มีร่างที่เดินออกมาด้วยความกระวนกระวายในขณะนี้ ซีนเธียร์ ซิมเมอร์ มองดูเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์และโทรหาฮาร์วีย์ติดกันสองสามครั้ง แต่ไม่มีใครรับสาย “พี่เขยใจร้ายจัง! เขากล้าไม่รับโทรศัพท์ได้ยังไง?!” ซีนเธียร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ฮาร์วีย์ตกลงที่จะไปที่มหาวิทยาลัยกับเธอแล้ว แต่เขายังไม่ได้ไปที่นั่นด้วยซ้ำ “สวัสดี คุณคือคุณซีนเธียร์ใช่ไหม?” ชายร่างสูงหล่อเดินเข้าไปหาซินเทียและถามอย่างสุภาพ “ใช่ค่ะ และคุณเป็น…” “ผมเป็นหนึ่งในนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเซาท์ไลท์ อาจารย์ขอให้ผมพาคุณเดินดูรอบ ๆ…” ชายคนนั้นตอบขณะยิ้ม ซีนเธียร์รู้สึกสงสัยเล็กน้อย “ทำไมฉันไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนเลย?” ชายคนนั้นมองไปรอบ ๆ แล้วหัวเราะเบา ๆ “นี่คือจดหมายแนะนำตัว คุณจะรู้เมื่อคุณอ่านมัน…” ซีนเธียร์แอบดูจดหมายอย่างอยากรู้อยากเห็น แต่ในวินาทีต่อมา ชายคนนั้นก็หยิบผ้าขนหนูออกจากมืออย่างรวดเร็วและปิดมันลงบนหน้าของซีนเธียร์ ซีนเธียร์ดิ้นไปมา ขณะที่สายตาของเธอค่อย ๆ พร่ามัวลง ร่างกายของเธอสั่นสะท้านไปหมด แต่เธอไม่อาจแม้แต่จะส่งเสียงอะไรออกไป