บทที่ 2352

“ฮาร์วีย์…” สัญชาตญาณของโยอาน่าต้องการที่จะหยุดฮาร์วีย์ แต่มันสายเกินไป ในทางกลับกันเอ็ดวินก็ถอยไปข้างหลังและกอดอกเพื่อรอดูเหตุการณ์ด้วยความสนุกสนาน คริสเตียนลูบใบหน้าของตัวเองแล้วกลับมาตั้งสติได้อีกครั้ง “นายกล้าตบฉันอีกได้ยังไงฮาร์วีย์ ยอร์ก?” เขากัดฟันถาม “อยากตายหรือไง?!” “ทำไมฉันจะตบนายไม่ได้?” ฮาร์วีย์ไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ ราวกับว่าเขาไม่สนใจสถานการณ์ที่อยู่ตรงหน้าแม้แต่น้อย “แน่จริงก็ลองตบฉันอีกสิ! “นายไม่ได้ตายดีแน่ไอ้สารเลว! “แม้แต่พระเจ้าก็จะช่วยอะไรนายไม่ได้! “ที่ฉันพูดแบบนี้ก็เพราะว่า…” คริสเตียนหายใจเข้าลึก ๆ สีหน้าของเขาชั่วร้ายอย่างยิ่ง “...ฉันจะทำให้ชีวิตของนายตกนรกทั้งเป็น!” คริสเตียนหยิบขวดเบียร์ขึ้นมา ฮาร์วีย์หัวเราะชอบใจ “นายทำแบบนั้นได้จริง ๆ เหรอ? “แจ็กซ์ยังสู้กลับไม่ได้เลยตอนที่ฉันเอาแต่ตบหน้าเขา เดนเวอร์ก็ลุกจากเตียงไม่ได้หลังจากที่ฉันทำให้เขาพิการ… “ตระกูลนายทำอะไรไม่ได้เลย “แต่นายกลับคิดว่านายสามารถทำอะไรฉันได้จริง ๆ งั้นเหรอ? “นายโง่หรือไง?” “ฮึ! นายคิดว่าตระกูลแฮมิลตันเป็นเป้าหมายง่าย ๆ เพียงเพราะนายได้เปรียบนิดหน่อยเหรอฮาร์วีย์?” คริสเ