บทที่ 3172

ฮาร์วีย์อดไม่ได้ที่จะปรบมือให้กับความไม่มีเหตุผลของลิเลียน เขาไม่คิดเลยว่าลิเลียนจะเลวร้ายยิ่งกว่าเดิมอีกหลังจากไม่ได้พบเธอมาระยะหนึ่ง ฮาร์วีย์ยักไหล่ “ผมไม่คิดว่าจะทำแบบนั้นเพื่อคุณได้หรอกนะ” “เอาแบบนี้ดีไหม? ผมจะประกันตัวแมนดี้ออกไป “คุณก็รออยู่ที่นี่และรอให้โจเซฟมาพาคุณออกไปแทน” หลังจากพูดเช่นนั้น ฮาร์วีย์ก็หันหลังกลับและเริ่มเดินจากไป “แม่ นี่มันจะเกินไปแล้วนะ! แค่ยกเหมืองทองคำให้เขาไปก็ได้แล้วนี่!” แมนดี้ไม่อาจระงับความขุ่นข้องหมองใจของตัวเองได้อีกต่อไป เธอหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะพูดขึ้น ใบหน้าของลิเลียนมืดลงทันที “เหมืองทองคำไม่ได้เป็นของแม่มาตั้งแต่แรกแล้ว! เลิกทำตัวไร้เหตุผลถึงขนาดนี้ได้หรือเปล่า!” ลิเลียนโกรธมาก “นี่แกคิดอะไรของแก! ฉันเป็นแม่ของแกนะ! “ถ้าแกไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับไอ้สารเลวนี่ นายน้อยลำดับที่สิบสามก็จะยอมทำตามสัญญาในส่วนของเขา! “เราจะไม่ต้องเจอปัญหาอะไรเลย! “หรือแกจะบอกว่าแกก็อิจฉาฉันด้วยอีกคน!” หลังจากต้องทนอยู่ในคุกมาหลายวัน ลิเลียนก็ไม่สามารถระงับอารมณ์และเริ่มลงไม้ลงมือ เพี๊ยะ! แมนดี้เหวี่ยงหลังฝ่ามือของเธอไปบนใบหน้าของลิเลียน และส่งร่างของอีก