Kabanata 1802

Bumalik si Wilbur sa kanyang tinutuluyan, patungo sa silid ni Demetra at inihagis dito ang isang liham. "Tingnan mo, may sulat para sayo. Naaalala ka pa yata talaga ni Miyah." Kinuha ni Demetra ang sulat, kalmado ang kanyang ekspresyon. "Pareho kaming ulila ni Miyah. Kaya naman kilalang-kilala namin ang isa't isa, at mas lalo naming pinapahalagahan ang isa't isa." Tumango si Wilbur. "Kaya kailangan mong mabuhay para sa kanya." "Oo, wag kang mag alala. Tutal, matagal akong nabuhay. Bakit naman ako susuko ng biglaan?" Ngumiti si Demetra kay Wilbur, at ang kanyang ekspresyon ay parang hindi niya gustong mamatay. Nakahinga ng maluwag si Wilbur. "Mukhang hindi ka naman ganun kalamig kung tutuusin." "Tama ka. Hindi ako malamig na tao. Iniipon ko lang ang init at lambing para sa mga taong mahal at pinapahalagahan ko. Malaki ang mundo. Hindi ko pwedeng pahalagahan ang lahat ng tao, hindi ba? Tsaka, ilang tao ang nag-abala sa pag-aalaga sa akin noong ako ay naninirahan sa mga lansa