Kabanata 515

Naramdaman ko na si Wallace ay hindi katakot-takot tulad ng inilarawan ni Yara. Pagkatapos ng lahat, umasta siya na parang binata nang siya ay manatili sa aking bahay noong Lunar New Year. Wala siyang ginawang kakaiba at madali siyang pakisamahan. Gayunpaman, nang makita kung gaano nag-alala si Yara, pumayag akong umalis kasama siya. Pagdating pa lang namin sa exit, may sinag ng spotlight ang tumama sa amin. Tumunog ang matamis na boses ni Wallace sa hall. “Ang dalawang tagahangang ito, binabati ko kayo sa pagkapanalo! Maaari ba kayong dalawa na umakyat sa entablado at makipag-usap dito sa amin?“ Inabot sa amin ng tauhan ang mikropono. Tinignan ni Yara si Wallace nang malamig ang mga mata habang tumanggi siya nang walang pag-aatubili, “Meron kaming lakad na aasikasuhin at kailangan naming umalis kaagad. Pasensya na. Sa susunod na lang.” Tapos, hinila ako ni Yara at dali-dali umalis. Natawa ako sa kanya at sinabing, “Si Wallace ay isip-bata lang. Hindi siya gano’n nakakatakot.“ Sumang-a