บทที่ 242

เมื่อโดโรธีตื่นขึ้นในวันรุ่งขึ้นก็เป็นเวลาสิบโมงครึ่งแล้ว เธอรู้สึกถึงข้างเตียงของเธอด้วยความเคยชิน แต่เธอไม่รู้สึกถึงร่างกายที่นุ่มนวลและคุ้นเคยของลูกสาวที่อยู่ข้างๆ มันว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง เหลือเพียงความอบอุ่นที่เหลืออยู่บางส่วน เธอไม่เห็นเครเดนซ์เช่นกัน เหลือเพียงกลิ่นของเขาเพียงเล็กน้อยเพื่อบ่งบอกว่าเขาเคยมาที่นี่ด้วยซ้ํา หลังจากที่เธอส่ายหัวเพื่อกําจัดอาการง่วงนอน โดโรธีก็ค่อยๆ จําได้ว่าเธออยู่ในโรงพยาบาล และลูกสาวอันมีค่าของเธอนอนอยู่ในหอผู้ป่วยข้างๆ เธอไม่แน่ใจว่าเบลล์กินอาหารหรือยังไงบ้างในขณะนั้น เมื่อนึกถึงลูกสาวของเธอ โดโรธีก็เต็มไปด้วยความแข็งแกร่ง เธอประคองร่างกายที่อ่อนแอของเธอขึ้นและพยายามลุกขึ้นจากเตียง ข้างขาทั้งสองข้างของเธอสั่นและแขนของเธอรู้สึกอ่อนแอเกินกว่าจะประคองเธอได้เช่นกัน การขยับส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายของเธอนั้นเจ็บปวดมาก เธอไม่สามารถจับความรู้สึกที่น่ากลัวของเธอออกมาเป็นคําพูดได้อย่างเพียงพอ แน่นอนว่ามันเป็นผลพวงทั้งหมดของการนอนกับเครเดนซ์เมื่อคืนก่อน เธอยังพบว่ามันยากที่จะปิดขาของเธอ เธอกังวลว่าเบลล์จะอารมณ์ไม่ดีเพราะเธอไม่ได้เห็นสิ่งแรกในตอนเช้า ดังนั้น