Webfic
Buksan ang Webfix app para sa higit pang kahanga-hangang content

Capítulo 102

—De verdad que no quiero ir. —Hice pucheros, negándome a soltar a Cristian. Faltaba un mes, y tal como lo prometí, iría a una casa segura. Cristian tenía cara de culpable y me soltó antes de dar un paso atrás. "Es solo un rato, Paz", intervino Emilio. "Parece una caja de zapatos, ni siquiera tiene ventana", me quejé, haciéndolo reír a carcajadas mientras apoyaba la cabeza en mi hombro. "¡Sin duda somos hermanos!". Se echó a reír, pero por la cara de Cristian, supe que no le había gustado mi broma. “No estás sola, todos son muy amables y alguien te visitará todos los días”. Emilio giró la cabeza hacia la puerta mientras yo hacía lo mismo. “Te cuidarán muy bien”. Habló, mirando a las personas que cortésmente se tomaban de la mano. "Tengo que irme, ¿te encargas tú?", le preguntó a Cristian, quien asintió y dio un paso atrás para que pudiera despedirme de Emilio. Abrió los brazos y me dio un fuerte abrazo. —La próxima vez que vuelvas, todo volverá a la normalidad. —Me agarró las mejillas y

Naka-lock na chapters

I-download ang Webfic app upang ma-unlock ang mas naka-e-excite na content

I-on ang camera ng cellphone upang direktang mag-scan, o kopyahin ang link at buksan ito sa iyong mobile browser

© Webfic, All rights reserved

DIANZHONG TECHNOLOGY SINGAPORE PTE. LTD.