Capítulo 337
"Mírenlo. Da lástima". La pareja a mi lado susurró con la mirada fija en Darío. Cualquiera habría esperado que llorara, y con razón, pero no lo hizo.
Era el funeral de su tío, y no derramó ni una lágrima. Solo había pasado una semana desde el lamentable suceso, y aún quedaban muchos misterios por resolver.
Observé cómo Cristian ponía la mano sobre el hombro de Darío y me preguntaba qué estaría pensando. Si alguien no había sido igual, era él. Después de informarle sobre los crímenes de su tío, me pidió que lo mantuviera en secreto, y así lo hice. Los únicos que lo sabían eran los que conocían a Berto.
Lo escuché por Lucas, pero ni siquiera él pudo ser engañado esta vez. Su salud se había deteriorado tanto que lo llevó al hospital. Exigía respuestas, y Cristian había decidido dárselas, pero solo después del funeral.
Había algo que no le había contado: la carta. Parecía algo personal, así que, a pesar de todo lo que Darío había dicho de mí, iba a ser yo quien se la diera. «Paz, ¿estás bi

Naka-lock na chapters
I-download ang Webfic app upang ma-unlock ang mas naka-e-excite na content
I-on ang camera ng cellphone upang direktang mag-scan, o kopyahin ang link at buksan ito sa iyong mobile browser
I-click upang ma-copy ang link